Roze wolken voor prinses Helena*

Zwanger na een fertiliteitstraject

Zwanger worden na een fertiliteitstraject is een gevecht tussen blijdschap, liefde en angst met een sausje van misselijkheid en vermoeidheid. Het voelde vreemd genoeg wat aan als “in een zwart gat vallen”. Alle strenge controle’s, afspraken, regels … maakten ruimte voor loslaten en de natuur zijn gang laten gaan. En hoewel slecht nieuws tijdens het traject altijd kut was en het mijn hele gestel even overhoop bracht, toch was de angst voor slecht nieuws tijdens de zwangerschap nog groter. Oh ja wees maar zeker het was een rollercoaster met emoties all the way. Alleen was de eindbestemming en het exacte moment duidelijk of toch duidelijker. En hoewel we overliepen van liefde voor dat inimini kleine ding, toch speelde angst zo vaak parten. Elk pijntje, elke atypisch gevoel, elke niet-misselijk moment,.. ze lieten me soms flippen. Zo bang waren we om je te verliezen. Zo ontzettend bang om terug naar start gestuurd te worden. En hoewel we op het moment dat ik dit tekstje schreef, absoluut geen reden hadden om ons zorgen te maken, toch waren ze er en kon ik ze niet altijd even gemakkelijk loslaten. Ik was zo bang om teveel te dromen over de toekomst, omdat dat me in het verleden al zo vaak teleurstelde; ik was zo bang om te blij te zijn, omdat jij er nog maar pril was en er nog altijd iets kon misgaan.

Eerste wriemeltjes en stampjes

Wat telden we de echo’s af. Check, de 12 weken hebben we gehaald. Check, de NIPT test is goed. Check, 16 weken.
Op 18 weken durfde ik langzaam te beginnen genieten. We waren immers bijna aan die 20 weken en jij liet me toch al een aantal weken van je wriemeltjes en stampjes meegenieten. Wat was dat heerlijk. En tegelijkertijd kreeg ik hierdoor ook het gevoel dat ik moest leren loslaten. Want plots, was je nog reëler en was daar ook het besef dat ik je nooit helemaal ging kunnen beschermen tegen de wereld, maar ik wist dat je allerliefste papa en ik alles voor je zouden doen en er altijd voor je zouden zijn. Want je papa en ik wij zijn sterk team en dat was voor ons het allerbelangrijkste om je te laten opgroeien. Liefde en een topteam aan je zij.

Ik kon je niet langer beschermen

Maar lieve prinses, het mocht niet zijn. Want plots kon ik je niet langer beschermen. En dat doet zoveel pijn. Want welke mama kan haar kind nu niet beschermen? En toch lieve Helena, toch ben ik ook blij. Blij dat we je een kans hebben gegeven. Blij dat we je mochten leren kennen. Blij dat we je stampjes en wriemeltjes in het echt konden voelen. Je bent prachtig. Je mooie ogen die vol liefde en vol vertrouwen naar ons keken. Je blik ging rechtstreeks naar ons hart. En in jouw ogen zagen we de wereld. Zo puur, zo mooi.

Je schattige holle voetjes, je mooie lange vingers, je moederplekje op je linker been net onder je knie, je haartjes. Lieve prinses, je was zo af, zo perfect en toch mocht het niet zijn. Je hebt gevochten, je hebt alles gegeven wat je kon. Je hebt jouw leven gegeven voor mij. Bedankt lieve meid dat jij de beslissing nam dat het “genoeg” was, dat je moe was. Bedankt dat jij ons die 26 prachtige weken hebt bezorgt. Bedankt dat ik 11 weken van je stampjes en wriemeltjes mocht genieten.

Elke ochtend voelt als een dag verder weg van jou

Lieve Helena, we willen je niet kwijt want hoe kan ik je nu loslaten als het enige wat ik wil je vasthouden is. Hoe kan ik nu verder als verder wil zeggen elke ochtend wakker worden zonder jou. Als elke ochtend aanvoelt alsof mijn lijf opnieuw verscheurt? Als elke ochtend voelt als een dag verder weg van jou? Hoe kan het dat liefde zoveel pijn kan doen? Elke vezel in mijn lijf schreeuwt om jou, rouwt om jou … Ik heb je nodig lieve prinses, ik kan niet zonder jou. En toch, toch moet ik je loslaten, moet ik je laten gaan. Dit is niet eerlijk. Waarom wij? Maar vooral waarom jij?

Nog steeds zoek ik jou mijn kind. Elke dag opnieuw. Niet alleen overdag, maar ook een vooral in mijn dromen. Maar hoe hard ik ook zoek, ik vind je niet en dat doet zoveel pijn. Ik vind je niet, maar tegelijkertijd ademt alles herinneringen aan jou. Mijn buik voelt zo leeg zonder jou, want 6 maanden lang was je 24/7 bij mij, 6 maanden lang groeide je in mij, 6 maanden lang beleefde ik alles in een extra dimensie dankzij jou, 6 maand lang was elke vezel van jou een deel van mij. Waarom moesten we jou nu al afgeven? Waarom moest je nu al gaan?

Een lijf vol onzichtbare littekens, met pijn en verdriet

Mijn lijf schreeuwt, brult, voelt in stukken verscheurd en verdoofd tegelijkertijd. Het voelt als een amputatie, maar niemand ziet wat er mist. Maar ik mis jou. Ik mis mijn buik, ik mis mijn zwangere lijf, ik mis je wriemeltjes, je stampjes, mijn afkeer voor kip.
10000 striemen, 100 kilo … alles zou ik willen ruilen voor jou. In ruil voor een beetje meer tijd met jou.

Lieve Helena, de allermooiste, mijn poppemie, papa’s lief klein meisje, onze prinses. Ik weet niet hoe het verder moet zonder jou. Ik weet niet hoe ik moet omgaan met die leegte die je achterlaat. Een leegte die mijn lijf niet begrijpt. Want mijn lijf wil voor je zorgen, alsof het nooit anders heeft gekend. Mijn lijf ontzwangert, maar begrijpt niet dat jij er niet meer bent. Mijn lijf is niet het oude en nog minder het nieuwe. Mijn lijf is een trauma lijf. Een lijf vol onzichtbare littekens, maar met immense pijn en verdriet.

Voor ons ben je voor altijd de zon

Prinses, lieve poppemie, je bent zó puur, zo perfect. Zo vol liefde geboren, zo vol liefde was je bij ons en zo vol liefde zal je altijd in ons hartje zitten. Ik beloof je lieve schat, dat we er altijd voor elkaar zullen zijn. Mama en papa zullen voor elkaar zorgen, naar je kijken, aan je denken. En toch poppemie, toch zou ik alles zo opnieuw doen en ben ik zo dankbaar voor die 6 maanden dat ik je mocht dragen, voor die 36u dat we je mochten leren kennen, voor je lijfje op het mijne, je hand om mijn vingers heen, je blik die dwars door me keek, maar ook voor die laatste minuten, seconden. Want jij, jij veranderde ons leven, onze blik, onze kijk op de wereld. Ons leven bestaat vanaf nu voor altijd uit een voor en na Helena.

Lieve Prinses, zonder jou is alles anders. Is geluk nooit meer als toen. Maar ondanks allerdiepste pijn, zou ik het zo weer over doen. Opnieuw die allerlaatste zoen. Je nog eens laten gaan, want jouw wondermooie leven gaf mij liefde tot aan de maan en terug.
Lieve Helena, voor ons ben je voor altijd de zon. De zon die altijd zal stralen. Voor altijd ons licht in het donker. Jij wijst ons voor altijd de weg. We houden zielsveel van jou, gisteren, nu en voor altijd. Roze wolken zijn voor altijd een teken van jou.

Geschreven door Jana, mama van Helena*

 

Ook jouw verhaal kan hier een mooie plek krijgen, zo creëren we samen meer openheid over rouw bij de mensen om ons heen. Want afscheid, dat is een onderwerp dat mensen vaak liever uit de weg gaan … net terwijl het zo onlosmakelijk verbonden is met ons leven.

Pin It on Pinterest

Share This