Over mij

Maandenlang keken mijn man Wim en ik uit naar de komst van ons eerste kindje. Na 28 weken zwangerschap bleek plots dat hij een speciaal hartje had. De onderzoeken en gesprekken met specialisten waren hoopvol, dus na de shock en een onzekere periode, telden we verder af. Sneller dan verwacht, op 27 september 2012, verwelkomden we onze kleine Vince. We begonnen aan een intens avontuur op neonatologie. Na 3 weken dapper samen vechten, evenveel operaties en leven tussen hoop en wanhoop, moesten we toch afscheid nemen.

Daar stond ik dan, met lege handen, een lege buik en een gebroken hart. Een moeder zonder kind om voor te zorgen. Ik werd overspoeld door intense gevoelens. Niet alleen verdriet, boosheid, teleurstelling maar ook trots en liefde. Het voelde zo onwerkelijk. Heel mijn toekomstbeeld was weggeveegd. Hoe moest ik nu verder?

Door rust, schrijven, maar vooral ook door het vinden van herkenning bij anderen, kon ik langzaamaan weer genieten van de kleine dingen in het leven.

In het begin trok ik me erg terug, ik wilde vooral graag thuis zijn. Alleen, zonder al te veel mensen om me heen. Ik begon te lezen op het internet, zocht naar herkenning en hoop. Die vond ik in verhalen van lotgenoten die verder in het rouwproces stonden dan ik. Zelf begon ik tijdens de zwangerschap ook een blog waar ik nog een tijd bleef verder schrijven, en dat heeft me enorm geholpen. Ik heb mezelf de tijd gegeven om te rouwen, ging het verdriet niet uit de weg. Voorzichtig ging ik weer op zoek naar mezelf. En langzaam maar zeker kon ik weer genieten van warme zonnestralen op mijn gezicht en lachen zonder me schuldig te voelen. Nu weet ik dat je het geluk weer kunt vinden. Je hebt geen invloed op de dingen die gebeuren, maar wel op hoe je ermee omgaat.
Het verlies van mijn kindje heeft mijn leven veranderd, maar het heeft me ook gemaakt tot wie ik nu ben. Het is onderdeel van mij geworden. Vince leert me de meest waardevolle levensles: elke dag je hart volgen en het mooie koesteren.

Mijn persoonlijke zoektocht

Zo’n immens verdriet doet je ook stilstaan bij andere aspecten van het leven. Het bleek het begin te zijn van een intens proces van groei en ontwikkeling. Mezelf opnieuw ontdekken. Al snel wist ik dat ik iets betekenisvol wou doen met dit verlies. Maar wat juist, geen idee.

Mijn voltijdse job als grafisch ontwerper op een marketing afdeling zei ik vaarwel na de geboorte van ons tweede kindje Elena. Twee jaar later kregen we nog een zoontje Vic. Ik ontpopte me als een zorgzame moederkloek en genoot intens van hun jonge jaren. Mijn professionele leven stond op pauze.

sterrenkindjes
Wanneer de kinderen allebei naar de kleuterschool gingen, pikte ik een vertrouwde activiteit weer op: het ontwerpen van geboortekaartjes. Dat had ik jarenlang met liefde gedaan naast mijn job in loondienst. Het was zeker in het begin best confronterend en het gaf me hoe langer hoe minder voldoening. Ik deed waarvan ik dacht dat ik het moest doen, omdat het bekend was en ik het kon.

In de zomer van 2018 volgde ik een opleiding illustratieve technieken. Drie dagen lang ging ik op reis naar een land vol potloden, verfpotjes, penselen, pastels … Ik genoot er zo van om weer écht te tekenen en schilderen! Niet veel later volgde ik een illustratieve expeditie van 9 maanden. Mijn belangrijkste les daar was dat ik méér wou dan mooie plaatjes maken. De illustraties die ik maakte mochten meer betekenis hebben.

Kort daarna kwamen er nog mensen en kansen op mijn pad die mijn gevoel alleen maar bevestigden dat ik iets wou betekenen voor ouders die een kindje verloren waren. Ik begon me te verdiepen in boeken over rouw en ontdekte dat er naast praten ook creatieve werkvormen bestaan. Het werd me steeds duidelijker hoe ik sterrenouders kon helpen, de puzzelstukjes vielen in elkaar.

Over Kim

Rouwbegeleider en creatief coach.
Illustrator met een missie.

  • Ik hou van diepzinnige, eerlijke en persoonlijke gesprekken.
  • Daarnaast hou ik oneindig veel van mijn kinderen, uitgebreid ontbijten, creativiteit, zelfontwikkeling, inspirerende podcasts.
  • Lange zomeravonden, mooie wandelingen, een warm bad, de zon op mijn huid, een lekkere kop thee … dat is voor mij puur genieten!
  • Ik hou minder van lawaai, koffie, grote groepen.
  • Mijn motto: Elke dag je hart volgen, het mooie koesteren en genieten van de kleine dingen.

Over Vince

Lees hier het volledige verhaal van onze kleine vechter. Binnenkort kan je hier ook de blog lezen die ik begon tijdens deze bijzondere zwangerschap.

Over jou

Ik ben heel benieuwd naar jou. Wat is jouw verhaal? Hoe ben je hier terecht gekomen? Ben je zelf ook een kindje verloren? Deel het met me en ik reageer zo snel mogelijk op je bericht.

Pin It on Pinterest

Share This